(السلام علیك یا ثارالله وابن ثاره)(وداع سرخ)صوت قرآن شد بلند اینبار ، روی نیزههاتا که خلقی را کند بیدار ، روی نیزههاآسمان در خون نشست آندم که پیش چشم اورفت رأس خسرو احرار روی نیزههامیدهد با خون خود پیغامی از آزادگیمیکند بر گوشها تکرار ، روی نیزهامیتپد در لجهای از خون، دلِ خونیندلاندر وداعی سرخ و خونینبار ، روی نیزههالالههای خستهدل را تا نیازاری صباگام خود ، آرامتر بگذار روی نیزههابر سر نی رفت هفده اختر خورشیدوارچون علمدار و سپهسالار روی نیزههامیکند بر کاروان خود نظر وقتی که رفتکاروانسالار ، در انظار ، روی نیزههارأس خونین حسین بن علی آن شاه عشقمیکند با دشمنان پیکار روی نیزههاناله از نی در زمین نینوا آمد به گوشدید تا هفتاد و دو دلدار روی نیزههاکرد نورانی جهان را همچو خورشید سپهرنور چشم حیدر کرار ، روی نیزههاگرچه رفت از هوش در کرببلا با تیغ کینکرد اما خلق را ، هشیار ، روی نیزهها(ساقیا) در شام جانسوز غریبان حسینآسمان نور را ، بشمار روی نیزههاسید محمدرضا شمس (ساقی)عاشورای حسینی 1402 ـ کربلا

(عید فطر مبارک باد.)ماه رمضان ، ماه مصفای خدا رفتماه شرف و منزلت و قدر و بها رفتماه رمضان طی شد و آمد مه شوالفطر آمد و افسوس که آن ماه خدا رفتماهی که در آن معجزهی حق شده نازلبا شور و نشاط آمد و ، با وا اسفا رفتبودیم در این ماه ، همه غرق عنایاتماهی که به تسبیح و مناجات و دعا رفتجز اشک انابت ، نشد از هر مژه جاریدر هر شب قدری که دعا تا به سما رفتماهی که درآن از کرم و لطف خداوندکوه گنه خلق ، چو کاهی به هوا رفتبرداشته شد بار گناهان ، همه از دوشتا نامهی اعمال ، به درگاه خدا رفتماهی که سراسر همه الطاف خدا بود تا چشم گشودیم، مه فیض و عطا رفتجز آه شرربار ، نمانده به دل خلقچون ماه زدایندهی عِصیان و خطا رفتبغضی که به دیوار گلو جای گرفتهست بشکست ز غم چون که مه عقده گشا رفتماهی که درآن تیغ شقی از سر بیدادبر فرق همایون علی ، شاه ولا رفتماهی که شب قدر ، علی مظهر رحمت با سینه ی پر درد ، از این دار بلا رفتماهی که درآن شیر خدا وقت عبادتدر سجدهی حق ، بر اثر تیغ جفا رفتخاموش شده شمع شبستان ولایتتا حیدر کرار ، سوی عرش علا رفتدر ماتم مولا ، نه فقط خلق ، عزادارزیرا به فلک ، نالهی مرغان هوا رفتماهی که درآن زمزمه و شور و نوا بودطی گشت و دریغا که مه عشق و صفا رفتبرچیده شد آن خوان کریمانه ی جانانمن ماندم و هیهات! که آن ماه رجا رفتافسوس که طی شد شب جام می و مستیاز (ساقی) میخانه بپرسید ، چرا رفت.سید محمدرضا شمس (ساقی)1402/01/31

(هوس)از عشق دم زدیم و زمان در هوس گذشتپیری رسید و عمر گران ، در هوس گذشتافسوس! شد تباه ، همه ـ روزگارماناز نوبهار تا به خزان در هوس گذشتروحی نمانده است به پیکر چو مردگاندرد و دریغ و آه! که جان در هوس گذشتهر روز ، در هوس سپری گشت تا غروبهر شام تا به وقت اذان در هوس گذشتمقصود ، از عبادت_مان بود چون بهشتیعنی به شوق باغ جِنان در هوس گذشتآیا چهسان توان که از این عمر ، دم زنیموقتی که در نهان و عیان در هوس گذشتدر هر نفس گذشت چو این عمر ، بی هدفبا آهِ سینه سوز و فغان در هوس گذشتجانی نمانده است در این جسم دردمندزیرا روان و تاب و توان در هوس گذشتگفتم حقایقی که به غفلت_سرای عمردر راه خیر و شر همه_شان در هوس گذشتسرو چمان کمان شد و حاصل نداد؛ چونتیری که بُگذرد ز کمان ، در هوس گذشتپیرانه_سر ، رسید و به ظلمت ، نشستهایمچون زندگی و بخت جوان در هوس گذشت(ساقی) چه سود شِکوه از این عمر بی ثمروقتی که عمرمان به جهان در هوس گذشت.سید محمدرضا شمس (ساقی)

(هوالحق)توصیف آن دسته از کاسبان محرم، اعم از شاعر، مداح و روضهخوانی که جز پول و سرکیسه کردن ملت به هیچ چیز دیگری فکر نمیکنند و در ظاهر، خود را در جَرگهی شاعران، مداحان و روضهخوانان متدین و متعهد و شیفتهی اهلبیت (علیهمالسلام) جا زدهاند؛ اما کافیاست ببینید در قبال مجالس چه مبالغی را از شما طلب میکنند.(کاسبان مُحرّم)عـــزا و روضه خوانی کــار ایشان متـــــاع و رونــــق بـــــازار ایشانبــه لطـف پــاکتِ پـــول و تـــراورشــود همـــوار ، نــاهمـــوار ایشان بـه شـوق توشــهی یکسـالهی خودکند گــوش فلک! کــر ، جـار ایشانبجــز نشر خــرافــات و تحــاریـفنبـاشـد هیـــچ ، در اخبــــار ایشان تمــــام حکـــم هـــای نـــاهیــان راکند رد حکـم خــودمختـــار ایشان نیـامــوزد کسی یک نکتــهی نغـــزز درس مکـتــب و گفتـــــار ایشان ز دینــداری همین یک نکتــه کافیعـــــــزاداری نــــاهنجـــــار ایشان اگرچه گــریــه گیــرند از خــلایـقبـوَد خنـــدان ولی رخســار ایشان ز خــواروبــار و نــذریهـای هیأت بــوَد بســیـار ، در انـبــــــار ایشان اگرچه بــاغ عــالـم گشته پــژمــانولـی خـــرّم بــوَد ، گلــــزار ایشان اگر بــاغ وطن خــالی ز بــار استولی پـر بـار هست اشجـــار ایشان تــــلاش از ملـت امــا مــــزد ملـتبـوَد در چنـــگِ اسـتــثـــمار ایشان بـوَد تــن پــــروری و مفتخــــواریمـــرام و مسلـک و معیــــار ایشان اگرچه دم زننـــد از حـق و نـاحـقحقـیـقت نیسـت در افکـــار ایشان بساط عیش، از شـاهـان فــزونتـرمُهیّــــا هست در ، دربــــــار ایشان دم از مــولا زننـــد امـا به بــاطــنتنــاقـض هسـت در کـــردار ایشان علـی ، گر با نمک افطـــار میکــردبوَد مــرغ و کبـاب ، افطــار ایشان علیرغـم